My blogs reflect my personal thoughts, my points of view, at a single point in history. I reserve the right to change my mind after I've had more time to think things over and have had more information on the matter.
They might offend, they might shame. But rest assured, that will never be the aim.
Feel free to subscribe, leave a comment, share it with your friends.
Nu ik een moment voor mezelf neem, merk ik hoe veel er door m'n hoofd maalt doorgaans. Zo veel dat het met moeite allemaal te verwerken is. Geen wonder dat ik soms zo moe ben. Zo'n dag als vandaag doet wonderen. Ik zit al uren zonder internet, facebook, whatsapp of muziek. Eenmaal in een trein, houd ik niet eens bij hoe laat het is. Ongelooflijk hoe ontspannen dat is. Ik breng de tijd door met het observeren van mijn medemens en het landschap. Onthaasten heet dat.
Hoe goed naar muziek luisteren of lezen ook kunnen zijn, ze isoleren je wel van je omgeving. Deze schrijfsels doen het tegenovergestelde. Misschien omdat ik ook schrijf over wat er om me heen gebeurt. Het is dat ik niet kan tekenen, ik had anders veel schetsen gemaakt.
Ow gossie, ik had vannacht echt moeten slapen. Verzet me nu ook met man en macht tegen de slaap al helpt die jongen voor me echt niet. Die zit uitgebreid te gapen, lekker aanstekelijk. Begin nu koud te krijgen van de vermoeidheid, gelukkig heb ik mijn modieuze zomersjaal. Nooit verwacht dat ik eentje zou kopen, maar ben er best blij mee.
Het dorpje Assesse heeft dorpsfeest. Had er best een kijkje willen nemen, maar dat gaat niet. Één van de minpunten als je geen auto hebt. Ik zou graag in zo'n klein en rustig dorp willen wonen. Dan zou ik zeker "the only one in the village" zijn. Dorpje Ciney lijkt me een beter alternatief. Het is een slag groter en heeft een openbaar zwembad. Speedo's zijn verplicht in België. :-)
Ik zou dan wel veel vaker van huis uit moeten werken, of veel vroeger van huis. Dat laatste maakt je dag veel langer. De dag is amper halverwege en je hebt gevoel alsof je een hele dag achter de rug hebt. Nu dus ook! Ben al sinds half acht vanochtend aan het reizen. En dat voor op de zondag!
Marloie , vraag me af hoe groot dit land nou eenmaal is. En nu Arlon, stiekem pielen met de telefoon. Mobistar heeft nog bereik, ongelooflijk.
We zijn zo de plek van bestemming. De zware rugtas mag weer om, onbeperkt internet is aangeschaft.
Waarom ben ik zo'n krent? Wat doe ik in een overvolle stoptrein die door het Belgisch landschap rijdt? Officieel heet het dat ik 'local' wil reizen. Zo veel mogelijk meemaken samen met de lokale bevolking. Zucht! Hoe kon ik weten dat ze op zondagmiddag zo hutje-mutje op elkaar gaan zitten in de trein?
Dit kan zo niet verder, ik ga mezelf minimaal één keer per jaar een luxe(re) vakantie gunnen. Ergens op een strand, met leuk en aantrekkelijk personeel die eten, drinken en massages uitdeelt.
In de tussentijd, is het een schrale troost dat mijn volgende overstap dichtbij is. Volgende halte, Brussel-Nord. Volgens schema heb ik vijfentwintig minuten om mijn volgende trein op te sporen. Gelukkig is dit station kleiner dan Antwerpen Centraal en komt de trein ook op het aangegeven spoor. Dit station is in de afgelopen tien jaar niet veel veranderd, er hangt wel een digitaal informatiebord met de vertrektijden op perron. Je zou haast denken dat den Belgische spoorwegen niet om grootse stations geven. Daar waar de stations in Nederland alsmaar grootser worden, blijft het hier een gemoedelijke boel. Of is er gewoon geen geld over voor verbouwingen?
Nog steeds zou ik me niet prettig voelen op dit station na zonsondergang. Een grondige poetsbeurt en een likje verf zouden al wonderen doen voor de beleving. En als we toch bezig zijn, doe de straten achter het station ook maar.
Ik zit deze keer tenminste niet in een bus met een grote groep Polen. Geen Pool te bekennen in de trein of op perron. Moet wel toegeven dat ik niet zou weten hoe ik eentje zou moeten herkennen. maar, dat terzijde.
Het licht is diffuus, de temperatuur net goed en het is droog. Lekker wandel en fotografeer weer. Voor mij mocht er wel iets meer zonlicht zijn, maar dit werkt. Hopelijk is het weer net zo lekker als ik op m'n bestemming aan kom.
We rijden Brussel-Noord uit, netjes op tijd. De komende drie uur ga ik lekker vegeteren en genieten van de reis. Na alle eerder boemeltjes, moest ik mijn hart vasthouden toen deze trein het station binnen kwam. Gelukkig valt het van binnen enorm mee, lijkt mij wel. Even wist ik niet zeker of ik echt wel tweede klasse zat. Helaas geen stilte coupé zoals in Nederland.
Ik mag mijn uitzicht kiezen. Of puin en rommel tussen het groen of een jonge blondine met een te krappe bustier. Drie keer raden waar ik naar keek en de eerste twee tellen niet mee...
We glijden een donkere tunnel binnen, dat maakt de keuze niet makkelijker.
Oh wat een ge-ren. Wat een gehijg en wat een gepuf. De trein vertrekt over twee minuten, van een ander perron. Gelukkig weet een aardige voorbijgangster, met ditto vriendje, dat het drie verdiepingen hoger is. Het voelt aan alsof ik aan het parcouren ben. Moi? Rennen om de trein te halen? Vandaag dus wel en rugzak moet ook mee! Het moest wel, ik heb alleen dit alternatief gepluisd. Straks loopt alles in het honderd. De helft van het parcours had ik trouwens minuten eerder al afgelegd, onderweg naar de sanitaire voorzieningen.
Allez, Allez! Roept men. Super vriendelijk treinpersoneel laat mij als laatste binnen. De rest van de passagiers? Die mogen wachten, over een half uur gaat de volgende trein. Wellicht, van ditzelfde perron.
Trouwens, best verraderlijk groot dat station. Het is vele malen groter van binnen dan je zou denken. Zou het er van buiten ook uit zien als een blauwe Engelse politie cabine? :-)
Man, het lijkt wel spitsuur hierbinnen. Ooit tram 9 naar of van Scheveningen genomen op een mooie zomerdag? Zo dus. Maar dan met die zware rugtas mee. Anders dan in Nederland, gaat de kaartcontrole vrolijk door. Wat een lef hebben die mannen! De Belgische rust zelve zijn ze als ze langs komen. Nou ja, Belgische rust? Dat groepje dames naast me is alles behalve. Even denk ik dat er een vos om het kippenhok sluipt. Bij nader inzien, reist hij mee. Als echtgenoot van één van de meisjes.
Ben al drie keer overgestapt, nog één overstap te gaan. En toch heb ik maar drie van de zes uur achter de rug. En die rugtas zit weer op m'n rug.
Dit is de stoptrein naar Charleroi, amper Vlaams meer te horen. De meest aanwezige talen zijn, Engels, chinees en Turks. Nou ja, ik denk dat het chinees en Turks zijn. Zou kunnen, maar zeker weten doe ik het niet. Nederlands is al sinds Roosendaal niet meer te horen.
Ik doe m'n best om niet te gaan stereotyperen, maar doe het stiekem toch. Je kunt echt merken welke nationaliteiten sinds kort en-masse op vakantie mogen buiten de grens. Net als bij 'onze' jongeren, is het asociaal gedrag het meest bij 'hun' jongeren te merken.
Voor en naast mij, zit een Turkse moeder met haar (net) volwassen zoon. Zijn gezicht kan ik niet zien, maar die van moederlief wel. Wat een liefde stralen haar ogen uit naar hem. Is dit wat anderen zien als mijn moeder naar mij kijkt?
Aan mijn reis lijkt geen eind te komen. Het voelt aan alsof naar India migreer. Gelukkig heb ik een rugtas mee en geen hutkoffer. Begin wel spijt te krijgen van al die zware kleding. Mijn rug vindt het ook maar niks.
De komende blogs zullen in dagboek vorm zijn. Naar mijn handgeschreven overpeinzingen.
Bijna de overstap in Roosendaal gemist, dat krijg je als in slaap valt in de trein. Volgende keer, slapen vóór je gaat reizen. :-)
Wat een commotie trouwens op Roosendaal. Er werd een extra trein ingezet. Hmm, van waar ik zit lijkt het me eerder dat de andere defect was. In ieder geval, dank aan het personeel op ICE 18552.
Oorspronkelijk plan was om naar Hollands Spoor te fietsen en vanuit daar mijn reis te beginnen. Uiteindelijk ben ik in Mariahoeve begonnen, op loop afstand van huis en niet minder gratis. Ik heb toch dal-vrij. :-)
Ik sta er elke keer weer versteld van hoe het stedelijk landschap zo gauw na de grens veranderd. Twee aangrenzende landen, verbonden door taal en geschiedenis en toch zo anders.
Terwijl ik dit schrijf, moet ik aan Reni en Johan denken. Een Vlaming en een Hollander die er voor hebben gekozen om 'over de grens' te gaan wonen en werken. Elk wellicht zoekend naar datgene wat ze in eigen land niet vinden? Dat maak ik er van dan. We zijn toch allemaal ergens naar op zoek in dit leven.
Kijkend uit het raam, zie ik de maan schijnen boven het veld. Zo onverwachts en toch zo sereen. Hopelijk, geeft deze korte vakantie mij ook iets van rust. Ik heb wel een plek en toch voelt het niet goed aan. Alsof ik andermans kleren aan heb, iets of iemand wil zijn dat ik niet ben.
De eerste glimlach van de dag is een feit! Met dank aan een ree in het bos. Oh zo schattig. De eerste niesbui is ook een feit! Iets minder schattig. Tijd voor een pilletje dus.
Ik blijf mezelf voorhouden dat ik het met minder ga doen. Dit geldt blijkbaar niet voor kleren. Waarom kan ik nog steeds niet weinig kleren inpakken als ik de hort op ga? Wanneer komt de tijd dat ik daadwerkelijk licht bepakt de wijde wereld in trek? Is dit stiekem toch een metafoor voor mijn bestaan? Ondanks herhaaldelijke pogingen, tors ik nog steeds veel bagage mee. Voer voor psychologen, zou ik zeggen.
Mijn wereld valt stil. De trein komt tot stilstand, dit stond niet in de planning. Even kijkt iedereen op. Zoekend, afvragend, elkaars gezicht met hun ogen aftastend. Maar, geen paniek! Ook station St. Mariabrug rijden we voorbij.
Mijn handen jeuken, ik snak naar de telefoon, naar de tablet. Maar die blijven nog even in de tas. Het is toch wel wat anders hoor, met pen en papier. De ideeën glijden zo het papier op.
I'm just one voice out here on the Internet, not more nor less. The only ways I have to actively show my discontent is the small amount of buying power I have.
My vow is as follows... I will not be spending my money on companies of which I know that are actively (or too passively) supporting this whole debacle in Russia.
That's where I'm starting. And I promise to check the delivery chain of stuff I buy. It's about time they own up to their corporate and social responsibilities. Realise that they are subsidizing these morally objectionable olympic games.
To some it might sound stupid, it might not be enough. But you have to take a stand somewhere.
Anyone else joining?
I'm taking a risk with those deep links, let's hope these corporations decide to do something right in stead of coming after me.
In all the controversy around the Games in Sochi, where are the different corporate sponsors? Where is the IOC?
The IOC's response is and has always been that it shouldn't be about politics, I call bull-crap! There is a difference between not agreeing with the political ideals of a host (or participating) country and accepting blatant disregard of the most basic of human rights. As a signatory country of The Universal Declaration of Human Rights, we should strive to live up to it and demand from (non) signatories that they adhere to it should they want to do business with us. The games were conceived as a means to promote understanding across cultures, thereby lessening the dangers of war. The games are all about bringing us together despite our differences. But there are limits to what we should tolerate, let alone accept.
Looking at the, lack of, response from the IOC and the different national OC's, I can't help but wonder if it hasn't been about the big bucks all along. Now, it's about the LGBT community, but how many families have been "evacuated" over the years in order to create big and spectacular venues for these games. How many countries literally sold their souls to get a chance to be the host?
Isn't it time we, the international community, stood up and told the organisers to either put up or shut up? Isn't it about time that sports be subjected to the same demands and expectations we have for other industries? Let us not kid ourselves, this is business and as such should be held to the same standards we demand from other multinational corporations.
The international community is all aflutter demanding boycotts left and right for Russian products. I concur. But I also say, let's give a strong signal to the enablers that ENOUGH IS ENOUGH!
It's about time ethics won it from economics in sport too.
It seems that every couple of years, I find a reason to revisit a famous poem by fr. Niemöller.
Once again, we see a government institutionalizing repression and hate of a whole segment of society.
And once again we see the same government organising the Olympics and YET again, the international community is against boycotting the games. Will this countries' president refuse to attend the medal ceremony if a LGB (or T) athlete wins a medal?
When the Nazis came for the communists, I remained silent; I was not a communist.
When they locked up the social democrats, I remained silent; I was not a social democrat.
When they came for the trade unionists, I did not speak out; I was not a trade unionist.
When they came for the Jews, I remained silent; I wasn't a Jew.
When they came for me, there was no one left to speak out.
I believe that a very strong and unequivocal international signal should be send to such countries. HUMAN rights are UNIVERSAL rights. And the right to education is a human right.
A countries' government is tasked with the well-being and safety of ALL it's citizens.
I encourage all DARE to speak up before it's too late YET AGAIN.
It's really been a while since I last wrote down some of my thoughts. The past couple of months have been great on so many levels.
I've managed to find that satisfaction in life. Just enjoying every single day I get to live. Making new friends, visiting new places and making new memories. Through this all, I have to keep remembering not to loose touch with "old" friends. As much as I loathe it, I guess I will have to start planning time with friends a bit more consistently. So if any friends are reading this, hit me up with a proposal. :)
In february, I went back to Lisbon. Spent a couple of days walking around and remembering why I love it so much there. If I had the means, I'd be in Lisbon at least every couple of months. The first day or two, I was quite nervous about bumping into the reason why I visited Lisbon the other times. Thankfully, this didn't happen. I got to revisit a lot of places and enjoyed my time spent there. Took some beautiful pictures, met new people and got my eyes opened regarding other people. All in all, a learning experience.
For my birthday, I rewarded myself with a trip to Malta. One of the most spontaneously trips I've taken so far.
I spent more time rediscovering my photography and took some of my best photo's to date. I also discovered the delight of just have a drink with a stranger and chatting, with no ulterior motive.
I still can't fathom an island with nearly three times the population of my native island can live together on three-fourths the surface area. And yet, it never felt crowded.
Aachen also was graced with my presence, albeit for just 24 hours. Hanswurst still rocks! And guess what... I took more pictures there. My trusty new camera is sure getting a workout. :)
I foresee more trips in the future for me and my camera,
I know this blog hasn't been as deep as in the past, but sometimes life is about the lighter stuff to.
It's weird how life goes. I went to watch a movie tonight, expecting to relate to the younger character in his dealings with his father. I ended up seeing a portrayal of how my life could have gone a couple of months ago.
I wont be divulging the plot of the movie (Being Flynn), see it for yourself.
I recognized so much of my past situations and dealings of the last 3 years in the plot that it became quite scary. I could easily see myself sleeping on a bench in a park, in the heart of winter. Or in a homeless shelter, sharing a bunk-bed with a guy I've never see before. All the sleepless nights, the wandering around. All looked so familiar and yet so foreign. It was like realizing what lies beyond the bend in the road.
This film made me quite sad, yet at the same time it helped me pick up my spirits. Yes! It could have been that bad or even worse, But it didn't get to be like that.
Why not? You ask?
Because I loved myself enough not to let it get that far. Now I realize that.
I still have ways to go on my way to recovery, but I' m getting there. Slowly, but surely.
I'm well aware of the fact that this entry is not up to the standard of many of my previous ones. But this one is all about that "I coulda been your bunkmate"
Wees gewaarschuwd, de volgende tekst is niet luchtig of licht. Het is een zware en donkere passage.
Maybe someday I’ll translate it to english, but not now.
Ik heb geen kracht meer om door te gaan. Waar moet ik kracht uit putten? Ik ben uitgeput, de bron is opgedroogd. Er rest niks dan een troebel laagje onderin.
De meesten putten kracht en de wil om door te gaan, uit hun geloof. Dit is voor mij niet weggelegd. Vind ik net iets te zweverig, kan ik me in het dagelijks leven niet aan vasthouden. Tegelijkertijd, ben ik jaloers op hun, zij hebben houvast. Gevolg hiervan is dat ik mijn kracht zal moeten halen uit mijn gevoel van eigen waarde en voldoening. “A job well done” zoals het in het engels gezegd wordt.
Wat nou als dit gevoel er niet meer is? Als het balans zoek is? Als professional, voel ik me gesterkt. Keer op keer, zie ik resultaat. een schouderklopje hier, een glimlach daar. In m’n privé-leven, merk ik dat m’n incasserend vermogen alsmaar blijft afnemen. Ik geraak sneller en sneller uit balans en verward.
Ik heb het gevoel alsof ik de afgelopen 20 jaar, van de ene mislukking in de andere rol. Zelfs goed-doordachte plannen gaan mis. Elke keer sta ik weer op en begin van nul, soms zelfs van lager dan nul.
De fysieke klachten en pijntjes van een heel leven lang eisen ook psychisch hun tol. Terugkrabbelen wordt moeilijker. Het al-dan-niet bestaan van een stabiel liefdesleven zou niet mogen meetellen. Na de zoveelste afwijzing, begin je jezelf wel af te vragen of je nog wel *IETS* te bieden hebt.
Persoonlijk, zie ik niet meer in *wat* ik te bieden heb. Ook het gevoel dat ik niks meer te verliezen heb was heel erg sterk en nadrukkelijk aanwezig. Er onstond in mijn hoofd een (korte) lijst met mensen die toch een persoonlijk afscheidsbriefje zouden moeten krijgen. De tekst voor een algmene tekst stond al vast in m’n hoofd. En sinds vrijdagavond ook als notitie in mijn telefoon. Nu nog een plek en een manier vinden.
Hoe egoïstisch ik ook wou zijn, ik kon niet doorgaan. Omwille van deze mensen niet! Dit was geen nieuws voor me, ik heb me niet voor niks van hun afgezonderd de afgelopen dagen. Het mocht niet baten, ik wist precies welke stappen er uit liefde en vastberadenheid genomen zouden worden.
Ik kijk nog eens in de put, het laagje water glinstert als zilver. Het glinstert met het sprankje hoop die ze hebben. In mij zelf brand dit lichtje (nog) niet, maar ik heb de komende tijd genoeg aan hun licht, hun knuffels en e feit dat zij mij WEL de moeite waard vinden.
Met hun hulp en die van anderen, sla ik mezelf ook deze keer er door heen.
Today marks the end of yet another year on the Gregorian calender. A perfect moment for retrospection and analysis.
Last night, I was listening to a song from way back in my youth and I realized that this year wasn't as different as different as some years from when I was in my late teens to early twenties. It's a comforting thought, but at the same time it makes me wonder how intelligent we as the human race really are. We don't seem to learn from our past. My hope for 2012 and beyond is the might all grow to be better people and that as a whole we might progress past pettiness.
Take for example 1985:
There was famine in Africa. People were starving left and right. A group of singers and songwriters decided to throw money at it. People were given fish, but were never taught to fish. In 2011, people were still starving in Africa.
Many charities are still out there trying to the poorest of the poorest. I find this quite commendable, but somehow this is not enough. Human egoism and egotism are still taking their toll.
Not all of us are cut out for charity work. But I don't think we should only chuck money at problems from our comfy homes. Mentalities will have to change all over and that is something we can all help achieve. We're not all cut out to be charity workers or social workers. Nonetheless, we are all teachers. We teach by example. a kind word here, a helping hand there, these seemingly gestures start out as ripples in a pond, but can grow to be huge waves of positiveness.
Actually, this wasn't even the song I was listening to. I was listening to "Civil War" by Guns and Roses. It seems as if the same old wars are still going on. Different countries maybe, but it's the same thing all over again.
Hence:
The more things change, the more they stay the same.
It's incredible how much of how personal information is being aggregated nowadays. Worst part of it, is that we're doing most of it ourselves. Albeit, with the 'help' of certain big corporations. Facebook, Picasa, Blogger, Google+, LinkedIn etc etc, we're being given the choice to connect them and 'manage' our information better. But should we really be doing this? Have we really thought about all we're putting together.
With all the information we're putting 'out there' on the net, I wonder what the next generation of secret questions are going to be for password recovery. It's hard to choose "What is your mother's maiden-name" when your mom is on your Facebook list and sharing information like that herself.
I've been using a set of tools to facilitate keeping my address-book and birthday calender up to date, but sometimes they really scare me. And I mean they REALLY scare me.
Just imagine the following: You meet a nice guy or girl in a bar and you exchange first name and e-mail address. By next morning, you know this person's last name, date of birth and place of work. All, without having to do a lot of digging around. Or, even worse, without any extra effort. All because this person's information is publicly available on the internet and interconnected.
At one time or another, we all say that we have nothing to hide. But is that really so? It doesn't necessarily mean that we want all our information indiscriminately available for all and sundry.
So next time you put your information out here on the Internet, think what you are sharing and who you are sharing it with. It might even be a good idea to compartmentalize different aspects of your private life. At least, try to keep professional and private information apart from each other.
I might be overreacting, but decide for yourself. Google yourself and see if you were aware of all the info that you find shared.
I just realized how long it's been since I last posted something on my blog. I keep finding new things to write about. Once home, they slip my mind. It must be an age thing. :)
I've been limiting my time at the keyboard lately due to health issues. My shoulder has been acting up again and we're at an impasse. It doesn't take the hint that it should just buckle up and get back to work and I wont take the hint that it might be a good thing to visit a doctor.
With all respect for these learned individuals, I never seem to get a clear-cut answer out of any one of them. Maybe I just expect too much.
These past months have been yet another roller-coaster experience. Not going to think too much about the negatives right now. There are much memories.
Folks, I got a baby brother. How many people in their forties can say that? Who cares that he's in his early twenties by now? He's still the Benjamin among us. We're forging a relationship and making up for lost time.
Maybe we three brothers should go have some kind of team-building experience. Would be hilarious.
Just a thought for all the people out there who have issues with their siblings or are estranged:
Langzamerhand, wordt het in heel de wereld verboden om in openbare gelegenheden te roken. Als reden wordt algemeen belang en volksgezondheid aangedragen. Behalve in Nederland. Hier werd het rookverbod ingesteld om de werknemers te beschermen. Ze schijnen het recht te hebben op een rookvrije werkplek. Er werden mazen in de wet gevonden en opeens staan overal weer de asbakken op tafel. Officieel mag het nog steeds niet maar het wordt, typisch voor Nederland, gedoogd.
Als een ex-roker en iemand die niet van de geur van sigaretten houdt, pleit ik voor het terugdraaien van het rookverbod zoals het op dit moment in de wet staat.
Toen het roken in de horeca nog mocht, hingen er meestal wel van die filters. Ze waren wellicht niet 100% in staat om de stank tegen te gaan, maar het was in ieder geval iets. Tegenwoordig staan de kleine cafe's weer vol met rokers en mee-rokers. Alleen die filters nog. Als er weer gerookt mag worden, kunnen die verplicht worden gesteld.
Het is wel jammer dat de uitbaters van kleine kroegjes en cafe's zo getroffen werden door zo'n half-doordachte wet. Desinvestering voor zij die zo'n filter hadden en het massaal uitblijven van het publiek. Je zou bijna pleiten voor een schadeloosstelling, zij het dat het dan weer uit onze belastingcenten wordt betaald.
Mochten we met ons allen vinden dat een rookverbod wenselijk is, dan kunnen we het beste kijken naar hoe anderen het voor elkaar hebben gekregen.
I must admit that I felt ashamed and disgusted today. A son, brother and father died and all over the world people celebrate this death.
Yes, he was the leader of one of the most violent and despised organisations of the last 70 years. Yes, he was a thorn in our side, the bane of our existence. Under his command and in his name, thousands of people were assassinated. Such acts should be abhorred!
We should never forget all the people who gave their lives willingly and unwillingly in this guerilla war. The killing of Usama bin Laden, should be seen as a legitimate act of war, a consequence of the choices he's made.
Just as it was uncalled for when some people around the world celebrated our casualties, it is uncalled for for us to celebrate his death. I feel that any and all deaths should make us pause and meditate on the loss of a life. By shamelessly celebrating a death, any death, we show our lack of respect for creation. And we show that we are not much better than those we oppose.
We should celebrate, yes. Let us celebrate that so many people have not died in vain. Let us celebrate that yet another terrorist organisation has been disrupted, at least for a while. Let us celebrate with dignity. Let us celebrate that JUSTICE has been served. Let us NOT rejoice in revenge. For revenge is not ours to take1. If you are not led by Christian values, at least let yourself be guided by the Declaration of Human Rights2 and the Geneva convention3. We should measure ourselves, not by how we treat our friends, but by how we treat our enemies.
This coming May fourth at 20:00 CET, the Netherlands will hold 2 minute silence for all who died in the different wars. No matter where you live, I want to ask you to take just two minutes out of your day and give thanks for all who have fought and given their lives for JUSTICE, PEACE and FREEDOM.
Last Friday, the 15th of April it was the 10th anniversary of my emigration to The Netherlands. A good moment to pause and take stock of all that's happened in these years. It's been a decade of highs and lows, of sorrow but also of immense joy.
Some events of my last two weeks on Curacao are engraved in my mind and heart. I visited my most beloved places and took the sights in, recording the views, the smells and the people in my heart. This is the Curacao I will always remember. I fondly remember all my friends who were with me till the end and even where present at the airport amidst my family. Your friends are the family that you choose.
I also remember panicking at the last moment because I needed a new a pair of shoes. The last frantic trip home, making sure that I wasn't late. And the family-friend who insisted to drive me to Hato (airport.) Neither, will I forget a certain person who left work early on my last day on the job, just so he wouldn't have to say good-bye. The reason will always be between him and his god.
I arrived in The Netherlands, with a bag full of illusions and a heart full of hope. Once here, I got a lot of love and support from friends and family here. Within six weeks I had a job, too bad it didn't work out. Within two weeks of quitting that one, I landed the job I still have. After five months of searching, I found an apartment to call my home. Within a couple of years, it was too small and I just needed a bigger one. I had to prove to myself and everyone, at all costs, that coming here was a good choice.
Remember the new shoes? Talk about a bad decision, wearing new shoes on a transcontinental flight. Or wearing those same shoes while beating the streets looking for a job. Major blisters and pain were my reward!
These past ten years, I recognized a lot of my illusions for what they were. I've seen people at their best and I've seen people at their worst. The latter being at the moment I could most use a helping hand, shoulder or ear. Many friends turned acquaintances or even strangers, sometimes all due to me. On the other hand, some strangers turned out to be awesome friends.
Some family members passed away, some were added to the family. I even found new members of my extended family. The one family member I'm really grateful I 'found' is my younger brother. It sure was worth it to, to put childish ways behind us1.
Sometimes, I wonder if migrating was such a good idea at all. I think I will let history be the judge of that. I do know that I was working myself to the ground back then. How many years of working 50 to 60 hours a week can one take? I still make 18-20 hour days, but with much more time for myself interspersed. I went from working 50-60 hrs a week to 36 hour weeks. This must be much healthier.
I had the chance to travel and see places I've never been before. Discovered new hobbies and interests. I remember celebrating NYE in Paris, amidst loads of strangers from all over the world and enjoying it. This past NYE, saw me in one of my darkest periods and even here a friend stretched out his hand and practically forced me to enjoy myself. I even got to try ice-skating for the first time and didn't fall.
Not all decisions I made in the past decade were the best or the most intelligent, but they were mine. Let us not forget that every single step we took, every decision we made shaped us into the person we are. If nothing else, I learned a couple of lessons of it all and will learn more in the future. That is not to say that life didn't throw a spanner in the works. After falling into the same trap as before, I've been forced to reconsider my life and priorities. I just hope to be a better person at the end of it all.
I made a new home here in The Netherlands, for better or worse. They say we never forget our first love and it's true, I will never forget my "Dushi Kòrsou."
Last night I was invited for a walk along the beach, followed by drinks in at the bar in a nice hotel. A nice and old fashioned romantic date. Only, it wasn't a date, just two friends spending time together. But, that's not the topic of this blog.
I grew up in a time and society where, as a male, you observed a certain decorum towards the female of the species. Little things like holding doors open, standing up when greeting a lady etc. I understand that not all these niceties are practical in all situations, but still.
Try to picture the following: Boy and girl go out for dinner at a (not so cheap) restaurant. Body language screams "We're a couple." Boy walks ahead of her to their table and sits down, girl arrives at table and sits down. Nothing wrong with that you'd say?
To me it's rude. In my eyes, he should have guided her to their table, check which seat she wanted and maybe even hold it out for her before sitting. To me this is all common courtesy, like giving up your seat to pregnant ladies or the elderly on public transport.
Now you'll tell me it was a one off and the guy was just rude, well think again. Not 10 minutes later, a second couple arrives and nearly the same thing happened. In the last case, the Maître half-heartedly held out the chair for her.
I commented this to my friend and he found it quite normal. My friend and the two guys belong to roughly the same demographic group ( mid-twenties, males and Caucasian), the only difference is that he's a friend of Dorothy.
These scenes left me questioning myself and society as a whole.
a) Am I just old-fashioned
b) Did the equal rights movement kill chivalry?
c) Are we turning into an egoistic and egocentric society?
As the magical date approaches, I start thinking about the truthfulness of this adage. The more I think about it, the more I believe it to be a fallacy.
If life really begins at forty, that would mean that all my life so fas has been inconsequential. To even contemplate this, depresses me much more than the simple act of turning 39+1. It would mean that anything I've gone through all these years is nothing compared with what has yet to come. Talk about scary.
By no means am I saying that my life has been inherently harder than anyone else's. I'm not stating that I've had a better life either. All I can say is that it has been *my* life. So far, I've led a life of ups and down. Of love and of hurt, but never of hate. I can honestly say that I never hated anyone, nor did I ever set out to intentionally hurt anyone. While there are some things that I might have done differently, I am not going to apologize for any thought, word, action or even inaction. These are all things that made me into the man I am today. To apologize would mean to negate the lessons I've learned or will be learning. I do acknowledge that some situations could have been handled differently, but that how life is. There is no use crying over spilled milk.
In the last 14607 days, I've met a lot of people who have made an impact on my life. Some more pronounced than others. In some cases, the impact has been like fine mist on blotting paper. Other people have been like the proverbial bull in a china shop. Even so, my thanks goes to all of you. my life would have been so much duller without you.
The next 3655 (and a half) days of my life will be anything but boring. I vow to myself to live my life to the fullest, to seize the day. I will relish in the full range of emotions yet again from the highest of the high, to the lowest of the love, for such is the nature of life.
This coming 7th of April at 11:07 GMT I will celebrate my 40th year alive. And I lived it all *My way*
As a last thought to all who deem it their right to judge me on the life I have lived and the choices I've made, all I want to say is that *I am what I am*
This has been the worst of year of my life, this has been the best year of my life. It has been a year of lows, it has been a year of highs. It’s been a year of betrayals, it’s been a year of deepened friendships.
This has officially been my Annus Horribilis!
But even through all this, I’ve had friends who went beyond the call of friendship. Friends who were there for me and helped me make it through the worst of it. Friends who, through acts of human decency, quite literally, saved my life.
Just remember folks, as it says in the Talmud: “And whoever saves a single life, the Bible considers it as if he saved an entire world”
There are also people out there who utterly disappointed me. I chose to use those as, yet another, life lesson.
And even if I haven’t asked you for help in this past year, or even though I haven’t approached you directly, by being a real friend, you made my 2010 just a little more bearable. For that, I thank you.
The time is coming to say a heartfelt "Fare thee well" to our sister-islands in what was the Netherlands Antilles. Though we're spreading our wings and going our separate ways, let us not forget the good times. Let's pledge to be there for another, now and in the future.
A big thank you also to all who worked hard to get us to this point. Let us not forget the people who fought hard for the first "Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden" that formed the Netherlands Antilles. This was the first step of on long road we marched.
Let us take a moment also to remember also people like G.F.Croes who set the precedence and achieved Status Aparte for Aruba in 1986. He fought for this same thing for his island and he too achieved it in 1986.
Let us also be thankful for all who did their best to make the Netherlands Antilles function all these years. A big thanks to all those who through the years were our worthy representatives in their respective fields.
Let all of us who where born as Dutch Antilleans spend these last hours to show the world that we are a nation of individuals who can make their country proud of them.
